منبع : روزنامه گلشن مهر

تهران؛ ساعت 5.50.
هوای انتخابات متعفن است. آن­چنان که لعنت بر من باد را هزاران بار گفتم بر خودم که چرا رای دادم. عصبی­ام. خدا کند بوی گند نفت را به زور سر سفره­مان نچپانند. فکر کنم بعدش اعتصاب غذا باید کرد برای زنده ماندن. آخر یکی بگوید این اتوبوس­های خاک آلود که هی می­آیند به میدان هفت­حوض و جماعتی را جلوی در مسجد یاعلی یاعلی گویان پیاده می­کنند از کجاست؟
یعنی رای من کشک؟ یعنی تف به رای من؟ رای؟ چه واژه­ی مسخره­ای! به خدا اگر اصلاح طلبان هم انتخاب شوند دیگر رای نمی­دهم. مملکت این­قدر بی­صاحب؟ این­قدر مسخره؟ 2 ساعت داشتم مخ دوستم را می­سابیدم که برود به این جماعت رای بدهد. به میدان که رسیدیم خیلی شیک پارک کرد گفت نگاه کن. دیدم که در عرض نیم ساعت حداقل 30-40 دستگاهی اتوبوس هی آمدند و دهاتی خالی کردند و رفتند به ناکجا آبادی که آمده بودند. زن بچه به بغل به خدا تا بحال تهران نیامده بود از بس به در و دیوار نگاه می­کرد و تعجب زده بود که این­جا کجاست!
نارحتم. عصبی و دل­گیر که چرا در ایران زاده شدم. برای لحظاتی از ایرانی بودن خود احساس شرمی عجیب کردم.اگر بچه­ی نارمک­اید و حالش را دارید سری به میدان بزنید. این هجوم حتما تا الان هم ادامه دارد.

منبع : وبلاگ نامه های سوشیانت هزارم…

شهرتان سرش شلوغه
شب چهارشنبه‌ي هفته‌ي قبل خيلي خسته بودم نفهميدم اصلا كي خوابم برد. صبح كه بلند شدم خواستم بيام تو شهر ، شهر يك جور ديگه شده بود، همه چيز عوض شده بود،خيابان ها پر شده بود از كاغذ يا به قول شما بچه شهري‌ها پرشده بود از پوستر و تراكت و بروشور و كارت ويزيت.
آقا نبودي ببيني چه خبره، آدم‌هاي بسيار بسيار خوش تيپ كه عكسشان با چهره‌ي واقعي‌شان اصلا شباهتي با هم ندارد پوسترهايشان بر در و ديوار شهر نصب شده بود . اگر چه هنوز يك شب بيشتر نگذشته بود و گذر عقربه‌هاي ساعت به 24 نرسيده بود اما كلي از پوستر‌ها نصفه بود و بقيه اش يا كنده شده بود يا خورده شده بود كه اولي از بغض بود و دومي از حب .
بقول شما ها تبليغات انتخابات شوراها شروع شده بود و در شهرتان هر كس كه فكر مي‌كرد ، خيلي كارش درسته نامزد انتخاباتي شده بود خيلي ها مي‌گفتند مگه شورا چه كار مي‌كنه كه ما نمي‌تونيم انجام بدهيم اين را داخل پرانتز بخوانيد كه جمله‌ي قصار بالا از فرمايشات سبزي فروش محل است كه كانديداي انتخاباتي شده بود.
خلاصه توي خيابان راه مي‌رفتم و آنقدر محو در رخسار زيباي اين نامزد‌هاي انتخاباتي شده بودم كه اصلا يادم رفت كه چه كار داشتم ، بعضي‌ها كه پولدارتر بودند پوسترهايشان رنگي و گلاسه و ترگل ورگل بود در عين حال عده‌اي كه بقول بروبچ آه در بساط نداشتند يا ... پوسترهايشان سياه و سفيد بود و بعضي ‌ها هم يا خوش عكس نبودند يا خجالت مي‌كشيدند پوستر بدون تصوير چاپ كنند جاي شما خالي يك دل سير همه پوسترها را نگاه كردم ،قدري اعصابم خورد شد،
-براي چي؟
-براي خيلي چيزها اما يك دليل از بقيه روشن‌تر و مهم‌تر است.
همين طور كه اعصابم خورد بود و راه رفتم به يكي از محله‌هاي شهرتان رسيدم ، محله‌اي كه وضع مردمش خيلي خراب بود ،محله‌اي كه مردمش خيلي ندار هستند ،بقول خودمان بيچاره هستند آنجا هم پوستر چسبانده بودند و مردم اصلا به پوستر‌ها اعتنايي نمي‌كردند و انگار زرق و برق پوسترهاي روي ديوار جلبشان نمي‌كرد، آن قدر گرفتار و كلافه وسردرگم بودند كه اصلا نه مي‌دانستند و نه مي‌خواستند كه بدانند پوستر انتخاباتي يعني چه ؟
يعني چه كه عده‌اي درگرسنگي و بي پناهي به سر برند و عده‌اي براي قدرت و نه براي خدمت در طول يك هفته چندين ميليون تومان خرج مي‌كنند تا داخل شورا شوندو بي اعتنا و كم اعتنا به همه چيز حتي مردمي كه به او راي داده‌اند كار خودشان را انجام مي‌دهند.
هي هي هي ...
در شهر سو اين گونه نيست در شهر سو زماني كه انتخابات شوراي هفتگي برگزار مي‌شود كه هر 5 سال است كسي پوستر به در و ديوار نمي‌چسباند،كسي كارت ويزيت چاپ نمي‌كند ،كسي پارچه بر در و ديوار نمي‌چسباند فقط يك كار انجام مي‌شود . ما يك شبكه‌ي تلويزيوني در شهر سو داريم كه البته در اختيار بخش خصوصي است . يكي از مرم ثروتمند شهر سو يعني گيزلي كركديل آن را راه اندازي كرده است در شوراي هفتگي شهر سو چند سال پيش تصويب شد براي انتخابات همه‌ي كانديداها فقط بايد از طريق تلويزيون و شبكه‌ي گيزلي كركديل برنامه‌هاي خود را به كركديل ها ارائه دهند و با كركديل‌ها صميمانه سخن بگويند. گيزلي كركديل به تمام مردم شهر سو قولي داد و تا امروز برقول خود پا برجا بوده است .
او قول داد برنامه‌هاي انتخاباتي براي تمام كانديداها رايگان از شبكه‌ي تلويزيوني او بخش خواهد شد كساني كه راي نياورند ،كه هيچ. اما اگر كسي يا كساني راي بياورند و به شوراي هفتگي راه پيدا كنند و كركديل ها در انتهاي 5 سال كار او از عملكردش رضايت نداشته باشند آن فرد يا افراد مي‌بايست كل هزينه‌هاي برنامه ‌هاي تبليغاتي آن دوره را كه گيزلي كركديل متحمل شده به او بپردازد. اما فكر نكنيد گيزلي كركديل ،يك كركديل طماع و حريص است ،نه او با آن پول به بسياري از مردم حاشيه‌ي شهر سو كمك مي‌كند، از خرجي گرفته يا هزينه عروسي و ...
البته باز هم مي‌گويم ما كركديليم و شما آدم . ما موجودات بي كلاسيم و شما با كلاس و ما هرگز مانند شما آدم‌هاي با كلاس نيستيم.

                                                                                           منبع : روزنامه گلشن مهر

(( بدون داشتن يك آرزو هيچ تغييري به وجود نمي آيد ))

                                                                                                                   كارل سند برگ

طلبکار و ماجراي تزريق آمپول

وقتي پسرم جاش شش ساله بود يكي از دوستانش مرد و او با چشمان گريان و ناراحت به خانه آمد به او گفتم عزيزم مي دونم چه احساسي داري اما همش به خاطر اينكه تو هنوز يك كرم ابريشم هستي . اين تشبيه كلا الگوي او را درهم شكست بعد براش از اينكه كرم به دور خود پيله ميتند و به نظر ميرسد كه مرده است گفتم و ازش پرسيدم كه واقعا براي كرم چه اتفاقي مي افتد ؟ او جواب داد كرم در حقيقت به پروانه تبديل ميشود .

گفتم : درست است ،‌ اين آغاز يك زندگي كاملا جديد است . دوست تو هم مثل آن كرم كه ديده نميشود زنده است و همين حالا زيباتر و نيرومند تر از قبل در بالاي سر تو در حال پرواز است . گاهي اوقات بايد به اين دل ببنديم كه فقط خدا ميداند كه كي نوبت ماست پروانه شويم .

                                                                                                    آنتوني رابينز/ گامهاي پرتوان

 هفته نامه اقتصاد گلستان از معدود نشریاتی است که مطالبی بالاتر از سطح دیگر نشریات استان به چاپ

میرساند در لینک زیر نیز مقاله ای از مسعود بهنود در این هفته نامه به چاپ رسیده که به نکته های جالبی

اشاره کرده ست .

آرزوهای کودکانه